Συνεχίζοντας την περιήγηση στην σελίδα μας αποδέχεστε την χρήση της τεχνολογίας cookies.

Άλλο Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες

Άλλο Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες

Άγνοια η και διαστρέβλωση της Ιστορίας προδίδει η καινοφανής άποψη που ακούσθηκε ότι δηλαδή μεγάλοι ήρωες του 1821 και των μετέπειτα εθνικών αγώνων υπήρξαν Αλβανοί.

Γίνεται σύγχυση με τους Αρβανίτες, τους αρβανιτόφωνους Έλληνες. Άλλο, όμως, Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες. Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Και εξηγούμεθα :

Ο Μάρκος Μπότσαρης, στην μνήμη του οποίου ασεβούν πολλοί, ήταν Έλλην αρβανιτόφωνος, όπως όλοι οι Σουλιώτες. Η ελληνική του συνείδηση φαίνεται και από την περίφημη φράση που είπε όταν πρωτοπάτησε στα Επτάνησα : Ο Έλλην δεν μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος εκεί όπου κυματίζει η Βρεττανική σημαία". Το δε Λεξικό που έγραψε ήταν της αρβανίτικης - όχι αλβανικής - και ρωμαίικης απλής (νεοελληνικής). Άλλωστε δεν θα μπορούσε να έχει αλβανική εθνική συνείδηση, διότι κάτι τέτοιο εμφανίζεται μόλις το 1878 με την Λίγκα της Πριζρένης - Κοσσυφοπεδίου και μάλιστα ως τεχνιτό κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων και θρησκευτικών προπαγανδών. Κατά την Τουρκοκρατία δεν υπήρχε έθνος Αλβανών. Οι κάτοικοι της σημερινής Αλβανίας διεκρίνοντο με κριτήριο την θρησκεία τους. Οι Ορθόδοξοι ήσαν Ρωμιοί, εντεταγμένοι στο ίδιο Γένος με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι Μουσουλμάνοι ένοιωθαν Τούρκοι, εξ ου και ο όρος Τουρκαλβανοί. Εάν μιλούμε για αλβανική συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση δεν πρέπει να αναφερόμαστε στους Μποτσαραίους, την Μπουμπουλίνα και τους Κουντουριώτηδες, αλλά στους Τουρκαλβανούς που χρησιμοποιήθηκαν από την άλλη πλευρά ως σφαγείς των Ελλήνων.

Οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας δεν ανέφεραν Αλβανούς στην Βαλκανική. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ονομάζει Αλβανούς μία φυλή του Καυκάσου. Ο Γεώργιος Καστριώτης - Σκεντέρμπεης, που θεωρείται εθνικός ήρωας των σημερινών Αλβανών, ονόμαζε εαυτόν Ορθόδοξον Ηπειρώτη (15ο αιών). Σε έγγραφα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στα τέλη του 15ου αιώνος η λέξη "Αλβανός" ερμηνεύεται " Έλληνες από την Ήπειρο και την Πελοπόννησο" χωρίς να αμφισβητείται η ελληνική συνείδησή τους. Η αλβανική συνείδηση είναι οπωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα όπως αποδεικνύουν και μαρτυρίες των ιδίων των ενδιαφερομένων , τις οποίες κατέγραψε ο σύγχρονός μας διαπρεπής Βαλκανιολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου.

Όταν η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία για δικούς τους λόγους προσπαθούσαν να κατασκευάσουν αλβανικό κράτος ώστε να ελέγχουν την είσοδο της Αδριατικής, οι Τουρκαλβανοί ύψωναν στο Δυρράχιο την οθωμανική σημαία !

Προτιμούσαν την τουρκική παρά την άγνωστη σ' αυτούς αλβανική εθνική συνείδηση. Άλλωστε και στους Βαλκανικούς πολέμους οι Μουσουλμάνοι της Αλβανίας πολέμησαν, και μάλιστα δυναμικά, στις τάξεις του Οθωμανικού στρατού. Μετά το 1908 πολλά από τα μέλη του Νεοτουρκικού κομιτάτου, το οποίο σχεδίασε και ξεκίνησε τον διωγμό των Ελλήνων ήταν Τουρκαλβανοί.

Η λέξη Αλβανία, σημαίνει Λευκή Χώρα από το λατινικό ΑΛΜΠΑ : λευκή. Είναι όρος με γεωγραφική και όχι εθνολογική σημασία.

Ο όρος Αρβανίτης που αφορά τους Σουλιώτες, τους Υδραίους, τους Σπετσιώτες και πολλούς κατοίκους των Μεσογείων, προέρχονται από τελείως διαφορετική ρίζα. Συγκεκριμένα από τη λέξη "Άρβανον", τοπωνύμιο της Βορείου Ηπείρου, που το βρίσκουμε ήδη από τον 11ο αιώνα στα κείμενα της Άννας Κομνηνής. Από το Άρβανον, δηλαδή από την Ελληνικοτάτη Βόρειο Ήπειρο, κατέβηκαν σε πόλεις και νησιά της Νοτίου Ελλάδος ελληνικοί πληθυσμοί που μιλούσαν αρβανίτικα. Δηλαδή μία διάλεκτο ανάμικτη με αρχαία ελληνικά, λατινικά, τουρκικά και εντόπια βαλκανικά γλωσσικά στοιχεία. Οι αρβανιτόφωνοι Έλληνες ουδέποτε είχαν διαφορετική συνείδηση από τους υπόλοιπους Έλληνες. Παρεμφερές παράδειγμα μας δίδουν οι σλαβόφωνοι Μακεδονομάχοι Κώττας, Κύρου, Νταλίπης και άλλοι, οι οποίοι πολέμησαν υπέρ της Ελλάδος κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Καθώς και οι τουρκόφωνοι Ορθόδοξοι της Καππαδοκίας που κράτησαν μέσω της Εκκλησίας την ελληνικότητά τους αν και έχασαν την ελληνική γλώσσα. Οι δίγλωσσοι Έλληνες αρβανιτόφωνοι, βλαχόφωνοι, σλαβόφωνοι, κ.λ.π. μας προσφέρουν χαρακτηριστικές αποδείξεις ότι στα Βαλκάνια κατά τους τελευταίους πέντε τουλάχιστον αιώνες η Ορθόδοξη πίστη - και γενικότερα η θρησκεία - διαμορφώνει την εθνική συνείδηση πολύ περισσότερο και από το γλωσσικό ιδίωμα.

Η σύγχυση μεταξύ των λέξεων Αλβανός και Αρβανίτης δημιουργείται μόνον στην ελληνική γλώσσα, διότι φαίνονται να μοιάζουν οι δύο όροι ηχητικά. Η ομοιότης είναι μόνο επιφανειακή. Στην ουσία διαφέρουν κατά πολύ. Άλλωστε οι ίδιοι οι Αλβανοί αποκαλούν εαυτούς Σκιπετάρ και την χώρα τους Σκιπερία : χώρα των Αετών. Τι κοινό μπορούν να έχουν ένας Σκιπετάρ και ένα Έλλην αρβανιτόφωνος ; Ίσως ο ένας να μπορεί να καταλαβαίνει κάποιες λέξεις από τον άλλο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είχαν η έχουν την ίδια εθνική συνείδηση... Μην ξεχνούμε ότι Σέρβοι, Κροάτες και Βοσνιομουσουλμάνοι μιλούν ακριβώς την ίδια γλώσσα, παρά ταύτα συγκρούσθηκαν μεταξύ τους με οδυνηρές συνέπειες.

Σέβομαι και κατανοώ τις προσπάθειες πολιτικών και δημοσιογράφων να περιορίσουν τα ενδεχόμενα φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας - αν και οι ρίζες των προβλημάτων δεν έχουν μελετηθεί σωστά - στην κοινωνία μας. Όμως κάτι τέτοιο δεν γίνεται με άγνοια η παραποίηση της ιστορικής αλήθειας. Ας μάθουμε καλά την Ιστορία μας ώστε και τους Έλληνες Αρβανίτες να τιμούμε για την εθνική τους προσφορά και με τον γείτονα αλβανικό λαό να διατηρούμε σχέσεις καλής γειτονίας, χωρίς βεβαίως να λησμονούμε την ελληνική κοινότητα της Βορείου Ηπείρου.

του Κων/νου Χολέβα, Πολιτικού Επιστήμονος

Προεκλογική εκδήλωση Ντούλε - Ριστάνι στην Αθήνα
Δωρεάν λεωφορεία για τις εκλογές από την Ένωση Χει...
 

Σχόλια (49)

Ποτέ δεν έγινε καμία ανταλλαγή πλυθησμών μεταξυ Τουρκίας και Αλβανίας.
Γιατί κάποιοι μας λένε ''''Τουρκογκρεικς'''
ενω εμεις κάναμε ανταλλαγη πλυθησμων το 1923
και ολοι οι Τουρκοι της Ελλάδας πήγαν στην Τουρκία.

Ομως οσοι Τουρκοι εγκαταστάθηκαν κατά τόπους στην Σκιπερία , ποτέ δεν έφυγα αλλά συγχωνεύτηκαν με τους ντόπιους


Ειδικά στην κεντρική Αλβανία

Τι εγινε στην κεντρικη Αλβανια
πριν 104 χρόνια ;;;;

Ενώ είχε ηδη υψωθει η αλβανική σημαία στην Αυλώνα ,
στην κεντρική Αλβανία συνεβησαν τα παρκάτω ......αξιοπερίεργα.



¨” Στις 12 Οκτωβρίου 1913 ο Εσάτ πασάς συγκρότησε στο Δυρράχιο
τη λεγόμενη «Γερουσία τής κεντρικής Αλβανίας» ,
ως αντίβαρο στην κυβέρνηση τής
Αυλώνας. …..¨¨¨
Εδω βλεπουμε οτι οι περισσοτεροι κατοικοι της κεντρικης Αλβανιας
δεν θελανε να ενταχθουν
σε μια ανεξαρτητη Αλβανια
οπως ειχε αυτη ανακυρυχθει μολις στην Αυλωνα
και για αυτό αυτονομησανε την περιοχη τους.


Τι όμως θέλανε θα φανει παρακάτω.

¨¨Το κύριο αίτημά τους ήταν η απομάκρυνση τού «γκιαούρη» ηγεμόνα Wied
και η εγκατάσταση στον αλβανικό θρόνο μουσουλμάνου πρίγκιπα.
Το σύνθημά τους ήταν
«Dum babën» (στη διάλεκτο τής κεντρικής Αλβανίας σημαίνει «Θέλουμε τον πατέρα
μας», δηλ. τον σουλτάνο””
Εδω βλεπουμε
οτι όχι μόνο δεν θέλανε να ζησουν σε ένα ανεξαρτητο κράτος
αλλά οτι θελανε μάλιστα
για αρχηγο του κρατους τους
τον Οθωμανο αυτοκρατορα
τον οποιο μάλιστα αποκαλουσανε ”’μπαμπα”” οπως κάνανε όλοι οι Τουρκοι.
¨

¨¨Οτιδήποτε σχετιζόταν με το ανεξάρτητο αλβανικό κράτος, οι ισλαμιστές το θεω-
ρούσαν βέβηλο προς τη θρησκεία τους.
Σε κάθε περιοχή, πόλη ή χωριό που καταλάμ-
βαναν,
κατέβαζαν την αλβανική σημαία
και ύψωναν την τουρκική.¨¨
Δηλαδη τα αισθματα τους ηταν εντονα Οθωμανικα
τοσο ωστε να κατεβαζουν την αλβανικη σημαια
και να υψωνουν την τουρκικη ακουσον άκουσον.

¨¨¨¨Από την πρωτεύουσα τού κράτους,το Δυράχιο , στην οποία κυμάτιζε η τουρκική σημαία,
απηύθυναν χαιρετισμό στον σουλτάνο,¨¨¨
Δηλάδη οι κατοικοι της κεντρικης Αλβανιας ,
υψωσανε την τουρκικη σημαια
στο Δυρραχιο κανοντας το πρωτευουσα του κρατους τους
και μάλιστα απυθυναν χαιρετισμο στον Σουλτανο
τον οποίο θέλανε αρχηγό τους
οπως είδαμε παραπάνω.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑ

https://ikee.lib.auth.gr/record/285338/files/GRI-2016-17641.pdf




Λιούντζη και Ζαγοριά

Η περιοχη της Λουντζης ειναι μια τετοια χαρακτηριστικη περιοχη ανθρωπων μεικτης καταγωγης
Βρισκετε μεταξυ Αργυροκαστρου και Τεπελενιου.

Ας δουμε λιγα στοιχεια από το βιβλίο

Published in R. King, N. Mai, S. Schwandner-Sievers (eds.), The New Albanian Migration.
Brighton-Portland, Sussex Academic Press (2005), p. 173-194.

https://halshs.archives-ouvertes.fr/file/index/docid/165725/filename/de_Rapper_2005a.pdf



Λιγα χαρακτηριστικα αποσπασματα απο την παραπανω εργασια .......

¨¨¨¨ Είναι επίσης γνωστό ότι, σε αυτό το τμήμα των Βαλκανίων, και
πίσω στους Οθωμανικούς χρόνους, οι εθνοίμοι «Έλληνες» και «Ορθόδοξοι Χριστιανοί» ήταν σε μεγάλο βαθμό
συνώνυμ﨨¨¨
Γιατί άραγε μόνο σε αυτό το τμήμα των Βαλκανίων ίσχυε το Ορθόδοξος = Ελληνας=Γραικός
και οχι ας πούμε στην Βουλγαρία και τη Σερβία;;;;;;;
Θα φανεί παρακάτω


¨¨¨¨Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι, στο πλαίσιο του κουρμπέτ, οι περισσότεροι δήλωσαν Έλληνες:
αναμνήσεις από το κουρμπέτ που δείχνουν ότι στην Κωνσταντινούπολη οι Lunxhots
ζώντας μαζί με άλλους ορθόδοξους χριστιανούς από την Ελλάδα και πηγαίνοντας στις ίδιες
εκκλησίες ήταν μέρος της ελληνικής μειονότητας εκεί.
Και στην Αμερική, φάνηκε ευκολότερο,
να δηλώσουν τους εαυτούς τους ως Έλληνες και όχι ως Αλβανοί.¨¨
Δηλαδή στο Αμέρικα αντι αν δηλώνουν ''Αλμπάνιας''
δηλώνανε Γκρικς.


¨¨¨¨Μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα
οι Lunxhots κινήθηκαν μεταξύ δύο ακραίων θέσεων όσον αφορά την εθνοτική υπαγωγη
Από τη μία πλευρά, υπήρξαν όσοι εντάχθηκαν στο αλβανικό εθνικό κίνημα,
και προσπάθησαν να διαδώσουν ένα συναίσθημα της ύπαρξης Αλβανών
Lunxhéri......
Από την άλλη πλευρά ήταν εκείνοι που
επέμεινε στην ελληνικότητα των Lunxhots και αντιτάχθηκε στην ανάπτυξη μιας
Αλβανική εθνική ταυτότητα μεταξύ των χριστιανών¨¨'''
Επέμεναν στην ελληνικότητα ,
αρα στην περιοχή προυπύρχε ελληνικότητα και όχι αλβανικότητα .



¨¨¨¨Το 1913 και πολλές οικογένειες εγκατέλειψαν την περιοχή
κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,
να αποφύγουν να γίνουν πολίτες του νέου Αλβανικού
κατάσταση.
Αυτοί οι άνθρωποι καλούνται απο την αλβανικη προπαγανδα ως ¨¨φιλογκρεꨨ¨.¨¨¨¨


¨¨Και πάλι στις ιστορίες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου,
Οι Λιαμπηδες (και οι μουσουλμάνοι γενικά, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων του Libohovë και του Lazarat) είναι
πάντα συνδεδεμένο με τους Ballists (η κακή πλευρά, από την άποψη του Lunxhots) του οποίου
ο κύριος σκοπός της μάχης ήταν να επιτεθεί στους χριστιανούς Lunxhots ως Χριστιανοί παρά ως
Παρτιζάνες.¨¨¨¨




¨¨¨¨ Ως αποτέλεσμα , ακούμε σήμερα
από τους ίδιους τους Λουντζιώτες
«Το 1945 δημιουργήθηκε μια μουσουλμανική ζώνη ασφαλείας μεταξύ Δροπολης και Λουντζης
για να σταματήσει Ελληνισμός του Λουξέρι.
Εκείνη την εποχή, ο κίνδυνος εξελληνισμού ήταν πραγματικός στο Lunxheri ».
Στο χωριό Këllëz ανεφεραν «η Lunxheri περιβάλλεται από μια μουσουλμανική ζώνη ασφαλείας από τον Enver
Hoxha, ο οποίος ήταν ο ίδιος μουσουλμάνος ».¨¨¨¨
Δηλαδη ακομα και το καθεστως Χοτζα
προσπαθησε μεσω εποικισμων
να σιγουρεψει την συνειδισιακη αλλοιωση της περιοχης
μεσω της αποκοπης της απο τις υπολοιπες νοτιοτερες ,και αναγνωρισμενες ως μειονοτικες, περιοχες


¨¨¨¨¨¨Λόγω των αναχωρήσεων των φίλογρεκ το 1914
και της πολιτικής αλβανισμού που ανέλαβε
το αλβανικό κράτος από τη δημιουργία του, ...'''
Κάπως έτσι εξαλβανίστηκε συνειδησιακά η περιοχή.



''''Για παράδειγμα, για να μιλήσουν τα οικογενειακά τους ιστορικά, τα πράγματα γίνονται πολύ λιγότερο σαφή:
Πχ η μετατοπιση από τη μια εθνική ταυτότητα σε μια άλλη δεν είναι σπάνια ,
Έτσι, πολλές οικογένειες αναγνωρίζουν μια ελληνική καταγωγή λίγες γενιές πριν......¨¨¨¨
Δηλαδη παροτι αισθανοντε σημερα Αλβανοι
κανουν συχνα λογο για προγονους Αλβανους και Ελληνες
η για ελληνικη ριζα της οικογενειας κλπ

Και καταληγει ο συγγραφεας
'''Όλα είναι σαν να χτίστηκε η εθνότητα σε αυτη την
αντίφαση, να είσαι ταυτόχρονα Αλβανός και Έλληνας ή μάλλον να είναι εν δυναμει
Έλληνες που επέλεξαν να είναι Αλβανοί.¨¨¨¨

Ακριβως αυτο,
Και Ελληνες και Αλβανοι.




Μια γειτονικη της Λιουντζης περιοχη
με παρομοιο με αυτη παρελθον ηταν αυτη της Ζαγοριάς.

Ας δουμε ενα υπομνημα που εστειλαν οι κατοικοι της το 1913
και ενα γραμμα ενος Ζαγορισιου πριν 5 γενιες στους χωριανους του
και θα καταλαβουμε πολλα για το παρελθον των περιοχων αυτων.

..Στις 16 Ιουνίου 1913, οι αντιπρόσωποι των «τμημάτων Ρίζης και Ζαγοριάς» έστειλαν ένα υπόμνημα προς τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Χρησιμοποιούν ιστορικά, γεωγραφικά και εθνολογικά επιχειρήματα για να τεθούν τα σύνορα «της Ελληνικής Ηπείρου και της Αυτονόμου Αλβανίας, της οποίας σχεδιάζεται η δημιουργία».
Μεταξύ άλλων αναφέρονται και στο φαινόμενο της διγλωσσίας (που με το καθεστώς του Τζάτζη , επι Χοτζα μεταβλήθη σε αποκλειστική αλβανογλωσσία): «Η στενότης των σχέσεων μετά των Αλβανών εισήγαγε την χρήσιν εκτός της Ελληνικής και της Αλβανικής γλώσσης … το εξαγώμενον εκ της χρήσεων της αλβανικής γλώσσης εις τα βόρεια της Ηπείρου καταπίπτει προ της πραγματικότητος της Εθνικής συνειδήσεως των χριστιανών».
Παρακάτω, προχωρούν στην έκδοση ψηφίσματος μέσω του οποίου ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να εξοπλίσει και να εκπαιδεύσει όλους τους άνδρες από 20 – 40 ετών και μάλιστα τα χωριά τους θα αναλάβουν όλα τα έξοδα. Οι αντιπρόσωποι αυτών των περιοχών εξέλεξαν πενταμελή επιτροπή
για να τηλεγραφήσει τις αποφάσεις τους στον Ελευθέριο Βενιζέλο:
1. Ντίλιος Κ. Βασίλειος, εκ Λαμπόβου
2. Χαρίτος Πέτρος, εκ Νίβανης
3. Χατζηβασιλείου Θωμάς, εκ Μικράς Τσέτας Λαμπόβου
4. Μαρκόπουλος Θεοδώσιος, εκ Λέκλης
5. Γιάσσου Αναστάσιος, εκ Σέπερης....








Ενα ακομα τρανταχτο παραδειγμα για το πως καποιοι πρωην ''μη Αλβανοι''
εξελιχθηκαν σε Αλβανοι
με κινητρα ομως ιδιοτελη τις περισσοτερες φορες....

''''Από ένα γράµµα που προέρχεται από τον αποδηµούντα στην Tolosa της Αµερικής, Μ. Μάρκο από το Τόποβο και στέλνεται στον πατέρα του, βλέπουµε ότι στις αρχές του 20ου αι.
οι Ζαγορίσιοι ως προς τη συνείδηση ήταν διηρηµένοι σε δύο στρατόπεδα.
Χαρακτηριστικό του γράµµατος είναι το παρακάτω .....
«σας παρακαλώ να µου γράφετε αλβανικά, διότι και εγώ αγαπώ πολύ να γράφω αλβανικά,......
Για να ζηταει απο τους δικους του να του γραφουν στα αλβανιλα σημαινει οτι ως τοτε του γραφανε στα ελληνικα .


Παρακατω αναφεροντε πιο ενδιαφεροντα στοιχεια......
'''Σας παρακαλώ όπως αφήσετε τον Ελληνικό φανατισµόν,'''
Αρα μεχρι τοτε στο χωριο τους υπηρχε ''ελληνικος φανατισμος'' δηλαδη εντονη γραικική συνειδηση.

Τους παρακινουσε ομως να τον εγκαταλειψουν τον ''ελληνκό φανατισμό και εξηγουσε τους λογους
''''....αφήσετε την Μεγάλην Ιδέα, διότι δεν µας δίδει ψωμι....''''''
Αυτα ακριβως ηταν σε πολες περιπτωσεις τα κινητρα που κανανε πολλους διγλωσσους η αλβανόφωνους χριστιανους , στις Αμερικες και τις Ρουμανιες,
να το ριξουν στον Αλβανισμο.







Ενα ακομα γραμμα,
των Κατωλαμποβιωτων αυτη τη φορα
την ιδια περιοπου εποχη.

..Κάποιοι- Κατωλαµποβίτες στα µέσα Σεπτεµβρίου του 1910 έστειλαν επιστολή534 στον πρόξενο Αργυροκάστρου Χαλκιόπουλο, στην οποία ανέφεραν ενδιαφέροντα ζητήµατα όπως:
«-προ δέκα µηνών οι φατρίες προελθούσες εξ ατοµικών λόγων ανήλθαν µέχρι του σηµείου ώστε εξερράγη αγώνας τροµερός που αποβλέπει στην εξόντωση µας, αγώνας ζωής ή θανάτου…κατά της πατρίδας .......
-εµείς οι άµοιροι παιδείας, τελείως παρασυρθήκαµε αφ’ενός µεν υπό επιτηδείων προσώπων, αφ’ετέρου δε καταπιεσθήκαµε υπό της άλλης µερίδας
Η αλλη μεριδα ειναι οσοι ειχαν εναγκαλησθη τα αλβανικο εθνικο κινημα ...

Συνεχίζουν....
'''.....τόσο ώστε απελπισθέντες πλέον και µη ευρίσκοντας άλλη διέξοδο, διότι θελή- σαµε να έλθοµε σε συνεννόηση µε το εθνικό µας κέντρο
Εδω βλεπουμε οτι ως εθνικο κεντρο εννοουσανε την Ελλαδα.



''''Και έτσι ριφθήκαµε στο κίνηµα της 20ης Μαρτίου 1909 ή του Αλβανισµού.
Και ότι υποπέσαµε στον αλβανισµό όχι εκ πεποι- θήσεως και ελευθέρης βουλήσεως αλλά καταπιεσθέντες από της άστοργης διαγωγής του τότε προξένου και της τότε Μητροπόλεως χάρη της µερίδας των επιτηδείων.'''
ΕΔΩ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΦΙΛΑΡΓΡΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΑΡΚΕΤΟΥ ΕΚ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΦΡΟΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙ ΑΓΚΑΛΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΟΠΩΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ….


Παρακατω αναφερουν κατι πολυ ενδιαφερον
''Μη νοµίζετε ότι ο Ντίλιος έχει συναίσθηση εθνισµού …..'''
Εδω αναφερουν για εναν συντοπιτη τους οτι δεν εχει συναισθηση εθνισμου και εξηγουν το λογο...
'.......όταν ανακηρύχθηκε το οθωµανικό σύνταγµα περιφερόνταν διάφορα χωριά Λιούντζης υπέρ του αλβανισµού.....'''''
Εδω απλα αποδεικνυεται οτι στην σε μεγαλο ποσοστο διγλωσση ,
τα χρονια εκεινα , Λιουντζη ,ιδίως τα νότια χωριά
δεν μπορει να υπηρχε ''αλβανικη εθνικη συνειδηση'',οπως φάμηκε παραπάνω ,
γιατι αν υπηρχε
ο Ντιλιος ,
δεν θα γυριζε στα χωρια της
για την διακυρυτει,
δεν θα υπηρχε δηλαδη αναγκη για κατι τετοιο.


Κατι χαρακτηριστικο ειναι η διατηρηση επωνυμων σε οπουλος κσι ακης αλλα στην αλβανοποιημενη μορφη -οπουλι ,-ακ ,
κατι που συμβαινει ως σημερα στην νοτια Ιταλια
με επωνυμα ανθρωπων ελληνικής καταγωγής
σε καταληξεις οπως
άκης(-ace, -acci,-achi,-aci), -όπουλος(-opolli,-opulo,-opullo,-pollo κτλ), -εας( -ea), -ούδης(-oudi), -άς (à), -ιώτης(iotti,-iota,-iatti,-otto), -αίος(-eo), -ανός(-anò)

Ενω για τη γλωσσα της περιοχης εχουμε τα παρακατω.
''''Ως προς το θρήσκευµα όλοι οι κάτοικοι ήταν και είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και ως προς την γλώσσα µιλούσαν την αλβανική παραφθαρµένη και λιγότερο την ελληνική µέχρι που µετά το 1913 περιορίστηκε τόσο πολύ που εγκαταλήφθηκε , ιδιως κατα την κομμουνιστικη εποχη οπου και απαγορευονταν η ομιλια της ελληνικης εκτος της λεγομενης μειονοτικης ζωνης..
Η µη σωστή χρήση της αλβανικής γλώσσας939 στην περιοχή της Ζαγοριάς, όπως και στις γύρω αλβανόφωνες περιοχές…..'''
939. Vasil Bici, Ceshtje te dygjuhesise ne shkollat e pakicave, σελ. 70



Να ναι καλα ο Χοτζα που κατάφερε και σας έκανε μια εθνότητα.

  1. Shqiptar

Χαχαχα έτσι είναι η αλήθεια πονάει πρώτον αν δεν το ξέρεις έχουμε 36 γράμματα στην αλφάβητο μας και από όλους τους επιστήμονες στον κόσμο που έχουν προσπαθήσει να μεταφράσουν αυτά που γράφονται στις πυραμίδες της Γκίζας και στα αλβανικά μεταφράζονται προφανώς δεν το ξέρεις αυτό δεύτερον ο Gjergj Kastriot Skenderbeu έλεγε είμαι shqiptar όχι Έλληνας και το Αλβανός είναι το αναγνωριστικό του shqiptar γιατί έτσι λεγόμαστε ? δες και κάτι ποιο πρόσφατο που τον έχετε κάνει τον Γιάννη Αντετοκούμπο Έλληνα ήρωα στην αρχή ήταν ο μαύρος που σήκωνε την ελληνική σημαία και σε 100 χρόνια που δεν θα θυμάται κανενας την καταγωγή του θα μείνει ο Έλληνας ήρωας.
Να πω και κάτι άλλο έχετε πάνω από δώδεκα χιλιάδες στρατιώτες Αλβανούς και τους έχετε στείλει όλους πάνω στα σύνορα με τους Τούρκους αν γίνει πόλεμος η ιστορία θα επαναληφθεί ? νομίζω σε κάλυψαν διάβασε και λίγο περισσότερο έχεις περιοριστεί πολύ

  1. Φωτεινη

Οι Αρβανίτες έχουν Αλβανική καταγωγή. Το πιο απλο που το απο αποδείχνει είναι ότι ένας Αρβανίτης μπορεί να συνεννοηθώει πολύ καλά με ένα Αλβανο. Μιλανε την ιδια γλωσσα. Το ότι και οι ιδοι οι Αρβανίτες δεν το παραδέχονται και προσπαθούνε να αλλάξουν την πραγματικότητα γιατι δεν τους αρέσει να λέγονται Αλβανοί αυτό είναι άλλο θέμα.

  1. Καθοδος απο βορειοτερα

Στην ανάρτηση αυτή θα ασχοληθούμε μ' ένα πολιτισμικό στοιχείο των Γκέγκηδων που φαίνεται να επιβεβαιώνει την Βοσνιακή τους καταγωγή. Κι αυτό το πολιτισμικό στοιχείο είναι τα ηρωϊκά τους τραγούδια.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απ' το βιβλίο “Albanian Folk Verse: Structure and Genre” του Σκυπετάρου (πατριώτη) διανοούμενου Arsi Pipa, σελίδες 126-127. Αναφέρεται στα επικά τραγούδια των Γκέγκηδων.

“An area in northern Albania including Malci e Madhe, Dukagjin, and Kosove, cultivates a particular genre of epic songs sung .........he same with minor modifications...”.

Ας το μεταφράσουμε...

“Σε μία περιοχή της βόρειας Αλβανίας που περιλαμβάνει την Maltsia e Madhe, την [περιοχή του] Δουκατζίνη και το Κόσοβο “καλλιεργείται' ένα ιδιαίτερο είδος “επικών τραγουδιών” τα οποία τραγουδιούνται με την χρήση της lahute, ενός [μουσικού] οργάνου που είναι το ίδιο με την Σερβο-Κροατική gusla. Ενα συνηθισμένο όνομα γι' αυτά τα τραγούδια είναι “ kange kreshnikesh”, [δηλαδή] “ηρωϊκά τραγούδια”. Η λέξη kreshnik προέρχεται απ' την [λέξη] “krajisnik” (Σερβο-Κροατικά “krajina”, σύνορο) που αντιστοιχεί στην Ελληνική “ακρίτης”, “στρατιώτης των συνόρων”, “miles limitaneus” (=στρατιώτης των συνόρων). Αυτά τα τραγούδια είναι όντως τραγούδια των συνόρων, ακριβώς όπως εκείνα που αποτελούν τον “κύκλο” του Διγενή Ακρίτα. Σύμφωνα με τον Stavro Skendi, τα Αλβανικά “ηρωϊκά τραγούδια” (kreshnike) προέρχονται απ' τα Βοσνιακά “επικά τραγούδια”. Τα περισσότερα απ' τα “θέματα” είναι τα ίδια, αν κι η “ανάπτυξη” τους συχνά αποκλίνει, αντικατοπτρίζοντας ηθικές και εθνικές διαφορές. Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Κροατία στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα), δύο απ' τις περιοχές της, η Lika και η Krbva, έγιναν μία συνοριακή ζώνη στην οποία οι Τούρκοι κι οι Σλάβοι έδωσαν αιματηρές μάχες. Ο Mujo κι ο Alil (Αλβανικά: Muji και Halili), οι γιοί ένος Τούρκου “ιππότη” που κυριαρχούσε σ' εκείνη την περιοχή, ξεχώρισαν σ' εκείνες τις μάχες, και “ξεκίνησαν” την δημιουργία πολλών “επικών τραγουδιών”.

Σαν αποτέλεσμα της Αλβανικής επέκτασης στα Μετόχια, το Κόσοβο και το Σαντζάκ προς τα τέλη του 17ου αιώνα οι Γκέγκηδες ήλθαν σ' επαφή με τους Ερζεγοβίνιους και τους Βόσνιους οι οποίοι είχαν ήδη μεταστραφεί στον Μωαμεθανισμό. Εφόσον κι οι ίδιοι οι Γκέγκηδες ήταν ήδη Μουσουλμάνοι κι αφού τα Βοσνιακά τραγούδια “επαινούν” τους Μουσουλμάνους που μάχονται ενάντια σε Ορθόδοξους Σλάβους, τους παραδοσιακούς εχθρούς των Γκέγκηδων, Μουσουλμάνων και Καθολικών, οι Γκέγκηδες υιοθέτησαν και “καλλιέργησαν” αυτά τα τραγούδια. Οι πιο όμορφες ραψωδίες μπορούν πραγματικά να βρεθούν ανάμεσα στους Καθολικούς Γκέγκηδες, μια απόδειξη πως η εθνικότητα, κι όχι η θρησκεία, είναι αυτό που έχει διαχρονική αξία για τους Αλβανούς. Υιοθετώντας τον “κύκλο” Muji-Halil, οι Γκέγκηδες διατήρησαν ανέπαφο το γεωγραφικό υπόβαθρο. Οι δύο ήρωες δίνουν τις μάχες τους πολύ μακριά απ' την Αλβανία: η [πόλη] Jutbine (Udbine) κι η (Velika) Kladusha, δύο κύριες “ηρωικές τοποθεσίες” βρίσκονται στην “καρδιά” της Κροατίας, νότια και βόρεια απ' το Bihac αντίστοιχα, ενώ ακόμη ένα “κέντρο” το Sinje (Sinj) βρίσκεται βόρεια απ' το Σπαλάτο (Spilt). Οι ήρωες κι οι ηρωίδες είναι επίσης ίδιοι με μικρές τροποποιήσεις...”

Ας το αναλύσουμε...

Στις περιοχές που κατοικούν οι Γκέγκηδες, λέει ο (Σκυπετάρος πατριώτης διανοούμενος) Arshi Pipa τραγουδιέται ένα “ιδιαίτερο” είδος επικών τραγουδιών, που έχουν αντίστοιχίες με τα Ελληνικά ακριτικά τραγούδια του κύκλου του Διγενή Ακρίτα. Όπως και τα τραγούδια του κύκλου του Διγενή Ακρίτα, αυτά τα επικά τραγούδια εξυμνούν τα ηρωϊκά κατορθώματα μιας ομάδας ανθρώπων που ζεί σε κάποια συνοριακή περιοχή και μάχεται εναντίον “εχθρικών” πληθυσμών που ζούν στις γειτονικές περιοχές.

Αυτό βέβαια δεν είναι παράξενο. Σχεδόν όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουν αντίστοιχα επικά τραγούδια. Κι αυτά τα επικά τραγούδια έχουν μία χρησιμότητα για τους ερευνητές. Απ΄τα τοπωνύμια που αναφέρονται σ' αυτά τα τραγούδια μπορεί κάποιος να προσδιορίσει την συνοριακή περιοχή στην οποία έζησε ο λαός που τα πρωτοδημιούργησε. Ετσι, για παράδειγμα, τα τραγούδια του κύκλου του Διγενή Ακρίτα μας “οδηγούν” στα σύνορα του Βυζαντινού κόσμου με τον Αραβικό. Θα περίμενε λοιπόν κανείς κάτι αντίστοιχο και για τα επικά τραγούδια των Γκέγκηδων. Όμως αυτό δεν συμβαίνει. Αντί τα τοπωνύμια των επικών τραγουδιών των Γκέγκηδων να βρίσκονται στην βόρεια Αλβανία ή ακόμη και το Κόσοβο, όπως θα περίμενε κανείς, τα τοπωνύμια αυτά εντοπίζονται σε περιοχές που είτε βρίσκονται σήμερα στην Κροατία, είτε στην Βοσνία. Με άλλα λόγια οι ήρωες των επικών τραγουδιών των Γκεγκηδων δεν ζούσαν στην βόρεια Αλβανία αλλά στην Βοσνία.

Ποια είναι η εξήγηση γι' αυτην την “παραδοξότητα”; Οι Σκυπετάροι διανοούμενοι δεν μπορούν βέβαια να αρνηθούν την Βοσνιακή καταγωγή αυτών των επικών τραγουδιών. Όμως ταυτόχρονα δεν μπορούν να αποδεχθούν και μία συνύπαρξη των Γκέγκηδων με τους Βόσνιους στην περιοχή της Βοσνίας αφού κάτι τέτοιο θα κατέρριπτε τον “μύθο” της “αυτοχθονίας” των Γκεκηδων Σκυπετάρων στην βόρεια Αλβανία και στο Κόσοβο, έναν καθαρά πολιτικό μύθο.

Για να “ξεπεράσουν” αυτό το πρόβλημα οι Σκυπετάροι διανοούμενοι “ανακάλυψαν” τον “δανεισμό” των επικών τραγουδιών απ' τους Βόσνιους και τους Ερζεγοβίνιους στα τέλη του 17ου αιώνα, όταν οι πρόγονοι των Σκυπετάρων του Κοσόβου “εισήλθαν” υποθετικά απ' την βόρεια Αλβανία στο Κόσοβο, στα Μετόχια και στο Σαντζάκ. Όμως η αλήθεια είναι πως οι Σκυπετάροι του Κοσόβου, οι οποίοι όντως εισήλθαν στις περιοχές εκείνες στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, δεν δανείστηκαν τα επικά τραγούδια απ' τους Βόσνιους, όπως υποθέτουν οι Σκυπετάροι διανοούμενοι, αλλά τα έφεραν μαζί τους, απ' την Βοσνία, απ' όπου κι αυτοί προέρχονταν.

Οι Σκυπετάροι του Κοσόβου προέρχονται, κατά κύριο λόγο, απ΄την “φυλή” των Χότι. Κι όπως οι “αυθεντικοί” Χότι, προέρχονταν κι αυτοί απ' την Βοσνία. Κι αυτό δικαιολογεί την “σίγουρη” Βοσνιακή προέλευση των Σκυπετάρικων επικών τραγουδιών. Απ΄τους Σκυπετάρους του Κοσόβου, οι οποίοι είναι μια μεταγενέστερη μετανάστευση απ' αυτή των “αυθεντικών” Χότι, τα τραγούδια αυτά “πέρασαν” και στους υπόλοιπους Γκέγκηδες.

Ετσι αποδεικνυεται οτι οχι μονοι οι ΑΣλβανοτσάμηδες δεν ηταν ''αυτοχθονους'' στη Θεσπρωτια αλλα ουτε οι Γκεκηδες στη σημερινη Κρουγια

Γενικα η αλβανιοκη φυλη κατηλθε νοτιοτερα κατα τον υστερο Μεσαιωνα.

  1. Δρυμαδες Ιωαννινων

. Η προφορική παράδοση προελευση των Γκέγκηδων απο τη σημερινη Βοσνια


Οι Γκέγκηδες κατοικούν σήμερα, στην πλειοψηφία τους, την περιοχή της βόρειας Αλβανίας και του Κοσόβου. Ομως, σύμφωνα με τις δικές τους παραδόσεις, οι Γκέγκηδες δεν είναι αυτόχθονες των περιοχών που ακτοικούν σήμερα αλλά ήρθαν στα μέρη εκείνα απο διάφορες άλλες περιοχές αλλά κυρίως απ' την Βοσνία. Ας το δούμε αυτό.

Το 1908 η (Αλβανόφιλη) Βρετανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας Mary Edith Durham επισκέφθηκε την βόρεια Αλβανία κι, ανάμεσα σε άλλους, τις “φυλές” των Γκέγκηδων. Κι οι Γκέγκηδες της είπαν πως, σύμφωνα με τις δικές τους (προφορικές) παραδόσεις, δεν κατοικούσαν πάντα σ’ εκείνα τα μέρη, αλλά πως είχαν έλθει εκεί προερχόμενοι κυρίως απο την Βοσνία η την Ερζεγοβίνη. Κι η Durham κατέγραψε αυτές τις (προφορικές) παραδόσεις στα βιβλία της “High Albania and its Customs in 1908”, “High Albania” και “Some Tribal Origins, Laws and Customs of the Balkans”.

Παρ' όλο που, για την υπόθεση που εξετάζουμε, το βιβλίο που ίσως θα ταίριαζε καλύτερα θα ήταν το “Some Tribal Origins, Laws and Customs of the Balkans” το οποίο αναφέρεται πιο αναλυτικά απ' τα υπόλοιπα στην καταγωγή των Γκέγκηδων αλλά κι άλλων πληθυσμών της ίδιας περιοχής, θα χρησιμοποιήσουμε εδώ κείμενα απ' το πιο “λιτό” και συνοπτικό βιβλίο της M.E. Durham το οποίο είναι το “High Albania and its Customs in 1908”.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απ' το βιβλίο της Mary Edith Durham “High Albania and its Customs in 1908”, σελίδα 454. Στο κείμενο αυτό η M.E. Durham καταγράφει τις (προφορικές) παραδόσεις των Γκέγκηδων της Maltsia e Madhe σχετικά με την καταγωγή τους.

“These tribes are divided into several marked groups. The first group Ι visited was Maltsia e madhe, the Great Mountainous Land. This consists of five large tribes and three small ones. Four of the five large ones each tells that its ancestor came from the north with his family, thirteen or fourteen generations ago, flying from the advancing Turks. In some cases they found uninhabited land and settled on it. In others, they fought with the men already on the land, and finally settled among them. These former inhabitants they call Anas, which is interpreted in the latest Albanian Dictionary as "aborigines"...

They intermarried with the Anas. A few houses in the Hoti tribe still trace direct descent from the Anas, in the male line. All four of these tribes (Skreli, Hoti, Gruda, Kilmeni) tell that their ancestors came from Bosnia or the Herzegovina, precise district unknown.”

Ας το μεταφράσουμε...

"Αυτές οι “φυλές” διαιρούνται σε αρκετές “ξεχωριστές” ομάδες. Η πρώτη ομάδα που επισκέφθηκα ήταν της Maltsia e Madhe , της Μεγάλης Ορεινής Γής. Αυτή αποτελείται από πέντε μεγάλες “φυλές” και τρείς μικρές. Κάθε μία απο τις τέσσερεις απο τις πέντε μεγάλες [“φυλές”], διηγείται πως οι πρόγονοι της ήρθαν απο τον βορρά με τις οικογένειες τους δεκατρείς η δεκατέσσερες γενιές πριν, υποχωρώντας απο τους Τούρκους που προέλαυναν. Σε μερικές περιπτώσεις βρήκαν έρημη γη και εγκαταστάθηκαν σ’ αυτή. Σε άλλες, πολέμησαν με τους ανθρώπους που κατοικούσαν ήδη την γη και τελικά εγκαταστάθηκαν ανάμεσα τους. Αυτούς, τους προηγούμενους κατοίκους, τους αποκαλούν Άνα, το οποίο, στο σύγχρονο Αλβανικό Λεξικό ερμηνέυεται ως “αυτόχθονες...”

Παντρεύτηκαν με τους Άνα. Λίγες οικογένειες στους Hoti εξιστορούν ακόμη την απ’ ευθείας καταγωγή τους απο τους Άνα, από την πατρογονική γραμμή. Και οι τεσσέρεις αυτές “φυλές” (Skreli, Hoti, Gruda, Kilmeni) διηγούνται πως ήλθαν απ' την Βοσνία ή την Ερζεγοβίνη, χωρίς να γνωρίζουν την ακριβή περιοχή...”''



Σε σχέση με τον χρόνο “άφιξης” τους στην βόρεια Αλβανία, η αλήθεια είναι πως όλες οι φυλές των Γκέγκηδων δεν έφτασαν ταυτοχρονα σ' εκείνα τα μέρη. Μία απ' αυτές τις φυλές έφθασε πολύ νωρίτερα απ' τις υπόλοιπες, γύρω στα 1350, κι “άνοιξε” τον δρόμο για τους υπόλοιπους. Αυτή η “φυλή” ήταν οι “Κράσνικι” η οποία “ήλθε” σ' εκείνα τα μέρη για να “βοηθήσει” την οικογένεια/δυναστεία των Δουκατζίνη. Κι επειδή αυτή η ομάδα “υπηρέτησε” εκείνη την δυναστεία, πήρε και το όνομα Δουκατζίνη.

  1. Δρυμαδες Ιωαννινων

Η υποτιθέμενη "καταπίεση" του Ελληνικού κράτους είναι ένας Σκυπετάρικος μύθος που αγνοεί τα πραγματικά γεγονότα. Ας το δούμε αυτό.

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Αλβανοί εθνικιστές προσπαθούσαν απεγνωσμένα να επιτύχουν την προσάρτηση της Ηπείρου στο προτεινόμενο απ' αυτούς κράτος της Αλβανίας. Για τον σκοπό αυτό είχαν εκδώσει διάφορα προπαγανδιστικά κείμενα στα οποία ισχυρίζονταν πως σχεδόν όλη η Ηπειρος κατοικούνταν απο Αλβανούς. Ένα απο τα κείμενα αυτά ήταν η “Εκκληση της Αλβανίας” (The Plea of Albania) το οποίο δημοσιεύθηκε στην Μεγάλη Βρεταννία στα τέλη του 1912. Την εποχή εκείνη η Ηπειρος ήταν ακόμη υπο Οθωμανική κατοχή.

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από τα “στατιστικά” στοιχεία που συνόδευαν την “Εκκληση της Αλβανίας” όπως δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο “Albania's Greatest Friend” το οποίο αναφέρεται στα έργα και τις ημέρες ενός σημαντικού φιλο-Αλβανού Βρεταννού πολιτικού, του Audrey Herbert. Το κείμενο δημοσιεύεται στην σελίδα 83 του παραπάνω βιβλίου κι αναφέρεται στα “στατιστικά” στοιχεία για την Θεσπρωτία (Τσαμουριά), όπως τα “έβλεπαν” οι Αλβανοί εθνικιστές συγγραφείς του κειμένου.

“The sanjak of Chameria has a population of 75,000 Albanians, of which 18,000 are Albanian “Grecisants” (pseudo Greeks).

The sanjak of Chameria is divided into different kazas, of which:-

Kaza of Reshadie (Chameria) has 16,000 Albanians.
Kaza of Margalitch has 26,000 Albanians.
Kaza of Filat has 20,000 Albanians
Kaza of Paramithia has 13,000 Albanians.”

Η μετάφραση (δική μου) είναι περίπου η ακόλουθη.

“Η περιοχή της Τσαμουριάς έχει έναν πληθυσμό απο 75,000 Αλβανούς, από τους οποίους 18,000 είναι Αλβανοί “Γραικομάνοι” (ψευδο-Γραικοί).

Η περιοχή της Τσαμουριάς διαιρείται σε διαφορετικά διαμερίσματα, απο τα οποία:-

Το διαμέρισμα Reshadie (Τσαμουριά) έχει 16,000 Αλβανούς.
Το διαμέρισμα Μαργαριτίου έχει 26,000 Αλβανούς.
Το διαμέρισμα Φιλιατών έχει 20,000 Αλβανούς
Το διαμέρισμα της Παραμυθιάς έχει 13,000 Αλβανούς.”

Όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει ακόμη κι οι ίδιοι οι Αλβανοί εθνικιστές ήταν αναγκασμένοι να παραδεχθούν, με κάποια δυσαρέσκεια βέβαια, πως ανάμεσα στους, πραγματικούς ή φανταστικούς, Αλβανούς της Θεσπρωτίας υπήρχε κι ένα σημαντικό κομμάτι το οποίο, αν και αρβανιτόφωνο, επέμενε για την Ελληνική καταγωγή του. Κι αυτό σε μια εποχή κατά την οποία η Θεσπρωτία ήταν ακόμη υπό Οθωμανική (Τουρκική) κατοχή και η υποτιθέμενη “καταπίεση” του Ελληνικού κράτους δεν φόβιζαν κανέναν. Αντίθετα το πραγματικά Αλβανικά σπαθιά της περιοχής φόβιζαν πολλούς.

  1. Δρυμαδες Ιωαννινων

Αμέσως μετά τον ερχομό τους στην Θεσπρωτία οι Τουρκοτσάμηδες, με την υποστήριξη των Οθωμανών, ήρθαν σε σύγκρουση με τους Μαζαρακαίους (Αρβανίτες) που ήταν ήδη εγκατεστημένοι εκεί (αυτοί είναι κι ο λόγος που στα παλιά Οθωμανικά κατάστιχα η περιοχή της Θεσπρωτίας αναφέρεται ως Μαζαρακιά). Αυτό προκάλεσε την αντίδραση των Μπούιων (Αρβανιτών) της Κέρκυρας, οι οποίοι, με την βοήθεια των Βενετών, αποβιβάσθηκαν στην Θεσπρωτία και κατέστρεψαν ολοσχερώς το Μαργαρίτι το 1572. Το ποίημα του (Αρβανίτη) Μανώλη Μπλέση “Sopra la presa de Margaritin” αναφέρεται κι εξυμνεί αυτό το γεγονός. Ωστόσο, παρά την προσωρινή ήττα τους η περιοχή εκείνη δεν γλύτωσε τελικά απ' αυτούς. Γρήγορα κατάφεραν να επανέλθουν και λίγο αργότερα κατόρθωσαν να εκδιώξουν απ' την περιοχή τους Μαζαρακαίους και να γίνουν οι απόλυτοι κυρίαρχοι του τόπου. Οι Μαζαρακαίοι κατέφυγαν στην Κέρκυρα, την Κεφαλονιά και την Πελοπόννησο.

Οι Τουρκοτσάμηδες ήταν τσιφλικάδες και κάθε μία απ' τις (λίγες) ηγετικές τους οικογένειες διαχειρίζονταν μεγάλες εκτάσεις γης στην περιοχή. Είχαν ιδιωτικούς στρατούς, τους οποίους συντηρούσαν οι ίδιοι και τους οποίους χρησιμοποιούσαν για να καταπιέζουν τους Χριστιανούς αλλά και τους άκληρους Μουσουλμάνους της περιοχής.

Ο αρβανιτης Μανωλης Μπλεσης εξυμνει την καταστροφη του Μαργαριτιου.

Συνεχεια.....

Αρβανιτες εκτος της Τσαμουριας ειχανε αλλες τρεις επαρχιες της Ηπειρου .

Σουλι ,Λακκα Σουλι και Φαναρι.
Ουτε επαρχιες Αρτης ουτε Πρεβαζης ουτε Ιωαννινων.

Βεβαια ποτέ οι Αλβανοτσάμηδες της Τσαμουριάς δεν τους συμπεριφερθηκαν ως ομοφυλους τους-οπως σημερα διδασκει η προπαγανδα,
με αποκορυφωμα μαλιστα την Εθνοκαθαρση του Φαναριου απο τους Αλβανοτσάμηδες και Γερμανους το καλοκαιρι του 1943.

''Ο Ελβετός μηχανικός Χανς – Γιάκομπ Μπίκελ απεσταλμένος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού περιέγραψε την κατασταση
«Η κατάσταση των ελλήνων (…) στο Φανάρι, στη μεγάλη πεδιάδα κάτω από την Παραμυθιά ήταν πολύ σοβαρή. Είκοσι χιλιάδες Αλβανοί ασκούσαν φοβερή τρομοκρατία στον υπόλοιπο πληθυσμό, αρχικά με την υποστήριξη των Ιταλών και τώρα πλέον των Γερμανών. Μόνο στο Φανάρι καταστράφηκαν 24 χωριά. Ολόκληρη η σοδειά έπεσε στα χέρια των Αλβανών (…) ''''

Μετα την εθνοκαθαρση του Φαναριου η ελληνικη διοικηση Ηπειρου στελνει επιστολη διαμαρτυριας στον στρατηγο Λαντς στην οποια αναφερει μεταξυ αλλων για τη δραση των Αλβανων της Τσαμουριας ….
»»Επεδραμον προ τινων ημερω στα χωρια του Φαναριου εις μεγαλας ομαδας και επεδοθησαν εις την τελεια λεηλασια οικιων και περουσιων των κατοικων ,…., ομαδικως δε εβιασθησαν παρθενοι και εγγαμες γυναικες υπο των Μουσουλμανων …… ο πλυθησμος εγκατελειψε τας οικιας του και οσοι διεφυγαν το θανατο , κατεφυγαν στην υπαιθρο»»

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΥΤΟΠΤΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΤΗΣ ΚΡΑΨΙΤΗΣ ΣΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ .

»’27 Ιουλίου 1943: Στο μισοσκόταδο του πρωινού ισχυρές Γερμανικές δυνάμεις της Παραμυθιάς με άριστα πολεμικά μέσα και με (800) οκτακόσιους και περισσότερους ένοπλους επίστρατους της «ΞΙΛΙΑ» μουσουλμάνους Τσάμηδες των πόλεων και Επαρχιών Παραμυθιάς και Μαργαριτιού, επέδραμαν εναντίον των χωριών του κάμπου της Παραμυθιάς και της περιφέρειας «Φαναρίου».

14 Αυγούστου 1943: Τι καταστροφή είναι αυτή από την 27 Ιουλίου 1943 μέχρι σήμερα! Όλοι στην Παραμυθιά είμαστε κατατρομαγμένοι και όσο είναι δυνατόν κρυβόμαστε. Οι πληροφορίες μας είναι ότι στις 19 αυτές μέρες οι Χιτλερικοί Γερμανοί με τους μουσουλμάνους συμπατριώτες κατάστρεψαν ολοκληρωτικά τα 24 χωριά της περιφέρειας «Φαναρίου» και μερικά κοντινά της Παραμυθιάς χωριά της. Λεηλασίες, πυρπολήσεις, φόνοι νηπίων και γερόντων, βιασμοί γυναικών, αρπαγές παρθένων κοριτσιών, με τις οποίες οι επαίσχυντοι μουσουλμάνοι πλουτίζουν τα χαρέμια τους, σύλληψη ομήρων, κάψιμο ανθρώπων μέσα στα σπίτια τους κ.α. Γέμισαν οι σπηλιές από γυναικόπαιδα και γέροντες που κατόρθωσαν να διασωθούν εκεί στις κρίσιμες ώρες, ενώ μέρα τη μέρα προστίθενται στους νεκρούς λόγω της πείνας τους και των ασθενειών

Ολα αυτά οι Αλβανοτσάμηδες τα κανανε εναντια στα υποτιθεμενα ''αδερφια τους''
τους Αρβανιτες του Φαναριου γα την γλωσσα και τον πολιτισμο κανουν οτι κοπτοντε σημερα.

Ας δουμε τι εγινε ενα χρονο μετά το καλοκαιρι του 1944....

Οι Ρωμιοι της Τσαμουριάς
αλλά και οι Αρβανίτες όχι μόνο της Τσαμουριάς
αλλά και της Λακκας Σουλίου
συμμετείχανε στο διωγμό Γερμανών και Αλβανοτσάμηδων από τη Θεσπρωτια
το καλοκαίρι του 1944
όπως ομολογείται και από την »’αντιφασιστική επιτροπή των Αλβανών» της Θεσπρωτίας
Ας δούμε τι γράψανε οι ΣκιπεταροΤσάμηδες

»»Κατά τον πόλεμο ενάντια στο Φασισμό,.... αντιδραστικές μοναρχοφασιστικές δυνάμεις στη Λάκκα Σουλίου, οι οποίες δημιουργήθηκαν από την αντίδραση για να εξυπηρετήσουν τον κατακτητή, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, στράφηκαν ενάντια και δόλια έσφαξαν τους μουσουλμάνους αλβανούς κατοίκους της Τσαμουριάς.»»»'[Υπόμνημα Αντιφασιστικής Επιτροπής Τσάμηδων Προσφύγων στην Αλβανία προς την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (1947)]

Οι Λακοσουλιώτες
τους οποίους αναφερουν ως διώκτες τους οι Αλβανοτάμηδες
είναι και αυτοί Αρβανίτες-διγλωσσοι Ελληνες .
Βέβαια η »’αντιφασιστική επιτροπή των Αλβανοτσάμηδων»»
λέγοντας αληθειες ανακατεμένες με μισές αλήθειες και με ψεματα
[όπως κάνουν σημερα με την προπαγάνδα τους οι οργανώσεις τους ] αναφέρει ότι
»» δημιουργήθηκαν από την αντίδραση για να εξυπηρετήσουν τον κατακτητή»»’
ενω η αλήθεια είναι ότι στη Λακκα Σούλι συνέβησαν μεγάλα ολοκαυτώματα χωριών από τους ΝΑΖΙ
όπως παραδέχοντε ακόμα και οι εκθέσεις του ΕΑΜ ΕΛΑΣ .

Αναφερει η έκθεση του Γερασίμου Πρίφτη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

»»’’Από τις 20-7-1943 Γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στη ΛΑΚΚΑ – ΣΟΥΛΙ διαλύσανε τα τμήματα του ΕΔΕΣ ..... Πολλά χωριά κάηκαν και το ΕΔΕΣίτικο αρχηγείο έφυγε στην ΠΛΑΤΑΝΟΥΣΑ.»»’

Εδω βλεπουμε οτι ενα σωρο χωρια φιλοΕΔΕΣΙΤΙΚΑ
με γνωστοτερο το ολοκαυτωμα της Μουσιωτιτσας ,από τους Γερμανούς
καηκανε οπως ακριβως καηκανε τα φιλοΕΑΜΙΚΑ χωρια του Φαναριου από Γερμανούς και Αλβανοτσάμηδες.

Κανένα χωριό Αλβανοτσάμηδων δεν κάηκε στη Τσαμουριά κατά την τριετή κατοχή.

Πως γίνετε οι Γερμανοί να καίγανε τα χωριά των »’συμμαχων»» τους Λακκοσουλιωτών
και όχι των »»αντιστασιακών»’ Αλβανοτσάμηδων της Τσαμουριάς
μόνο η »αντιφασιστική επιτροπη» θα μπορούσε να μας το εξηγήσει….

Γενικά η Μεγαλαλαβανική προπαγανδα εχει ανακατεψει αληθειες με μισες αληθειες και ψευδη προκειμενουνα φτιαξει μια καινουρια ''ιστορια''.
Υπερθνικιστικη και ιμπεριαλιστική
Καθε γνησιος αντιφασιστας την πολεμαει.

  1. Δρυμαδες

Για παράδειγμα, ο Μαρτίνος Λιόπεσης (Martin Lopessi στα Βενετικά κείμενα) αναφέρεται σαν εκπρόσωπος των έφιππων στρατιωτών που είχαν λάβει μέρος, ακολουθώντας τον Θεόδωρο Μπούα, στην επανάσταση του Κροκόνδειλου Κλαδά το 1481 (βλέπε Κ. Σάθα, Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας, Τόμος 6 σελίδα 191), στις διαπραγματεύσεις τους με τους Βενετούς. Αλλοι καταγραμμένοι Λιοπεσαίοι ήταν ο Νίκας Λιόπεσης (Nica Lopesi στα Βενετικά κείμενα), ο Πέτρος Λιόπεσης (Pierre Lopesi) κι ο Γεώργιος Λιόπεσης (Zorzi Lopese), οι οποίοι επίσης υπηρέτησαν την Βενετία ως αρχηγοί έφιππων στρατιωτών (βλέπε Κ. Σάθα, Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας, τόμοι 7/8). Επιπλέον, στο ποίημα/θρήνο που έγραψε ο (Αρβανίτης) Μανώλης Μπλέσσης για να θρήνησει την πτώση της Κύπρου στους Οθωμανούς το 1570 αναφέρεται, ανάμεσα σε άλλα ονόματα εφιππων στρατιωτών, και σε κάποιον στρατιώτη Λιόπεση που έχασε την ζωή του υπερασπίζοντας την Λευκωσία. Ας το δούμε αυτό.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απ' το ποίημα/θρήνο του Μανώλη Μπλέσση για την “απώλεια” της Λευκωσίας (Manoli Blessi, La Presa di Nicosia), όπως δημοσιεύθηκε στα “Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας”, Τόμος 9, σελίδα 262, του Κωνσταντίνου Σάθα. Αναφέρεται σε ορισμένους απ' τους νεκρούς έφιππους στρατιώτες που “χάθηκαν” στην μάχη της Λευκωσίας.

"Dove è Stigni, e chel Canacchi,
Mexsa, Lopossi, et Borbatti,
con Andruzzo dal mustacchi,
Petro Bua, cum Stamatti,
chie andama como ‘l gatti,
al buscade andavan stretti?"

Ας το μεταφράσουμε...

"Που είναι ο Στίνης κι εκείνος ο Κανάκης,
Ο Μέξας (Μέξης), ο Λιόποσσης (Λιόπεσης) κι ο Μπορμπάτης (Μπαρμπάτης),
με τον Ανδρούτσο με το μουστάκι (τον μουστακάτο),
ο Πέτρος Μπούας, με τον Σταμάτη,
οι οποίοι μαζί (αντάμα) σαν γάτοι,
πηγαιναν αγκαλιασμένοι στα καρτέρια (σκοπιές η ενέδρες);"

Στις συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων τα Αρβανίτικα τοπωνύμια προέρχονται απ' τα ονόματα των αρχηγών των οικογενειών που πρωτοεγκαταστάθηκαν σ' έκείνα τα μέρη.

  1. Δρυμαδες

http://www.ilportaledelsud.org/images/casati/cspep03.jpg

Γεια σου ρε
'''Δημητριο Λεκκα Ηπειρωτα , Δρυμαδες ,
Σαλβατορε ντι Γρετσι.''

Αιντε ρε Χειμαρααααααααα

Πως εξηγουντε οι παρακατω αναφορες;;;

Για τους Αρβανιτες της δυτικης Ηπειρου απογονοι των οποιων ηταν οι Σουλιωτες.
»»Τον Ιούνιο του 1632 οι αρχές του νησιού της Κερκυρας αναφέρουν:
«…Από τίνος ήλθον ενταύθα από την γειτονικήν Τουρκία περί τους 2.000 Ελληνες Αλβανοί εκ των οποίων άλλοι μεν διότι επείνων και εστερούντο εργασίας και άλλοι φεύγοντες την τυραννίαν.» (Κ. Μέρτζιος, «Το εν Βενετία Κρατικόν Αρχείον, Α’ περί Κοσμά του Αιτωλού», Ηπειρωτικά Χρονικά, 1940, τ. 19, σ. 42-44;»’

Ειδαμε οτι οι Αρβανιτες χαρακτηριζονταν απο τους Ενετους ως »Γκρεεκς Αλμπανιανς»

Βεβαια καποιος καλοπροερετος θα πει οτι αναφεροντε ετσι γιατι απλα ηταν ''χριστιανοι Αλβανοι''
μιας και το Γκρεκ ειχε στα λατινικα κειμενα της εποχης συνηθως τη θρησκευτικη χρεια δηλαδη την εννοια του ορθοδοξου,για να τους διαχωρισουν απο τους Αλβανοτσαμηδες-εξισλαμισμενους Αλβανους της δυτικης Ηπειρου....

Ομως παλιοτερες πηγες τους διαψευδουν
και καταδεικνυουν οτι οι η ελληνικοτητα των Αρβανιτων παρατηρθηκε ηδη απο την εποχη εκεινη
καθως το Γκρεκς φαινεται να μην δειχνει θρησκευμα αλλα εθνικοτητα.

Ενα Βενετικο εγγραφο του 1481 αναφερει για τη Μονεμβασιά
και για οσους φυλαγανε για λογαριασμο των Ενετων το φρουριο της .
»’Το μεγαλυτερο μερος των μισθοφορων ειναι »’Γρετσι'' και ''Αλβανιεν Γκρετσι»...

Δηλαδη οι φρουροι ηταν ντοπιοι-αμιγως ελληνοφωνοι [Γρετσι] και επιλυδες διγλωσσοι Αρβανιτες [Αλβανιεν Γρετσι ] .
Αυτος ο χαρακτηρισμος αυτων που μιλουσανε τα αρβανιτικα ως »Γρετσι» ειναι ξεκαθαρα εθνοτικος και οχι θρησκευτικος [ πχ Γραιτσοι=ορθοδοξοι ] αφου σε αυτη τη περιπτωση θα ονομαζε ολους ως Γρετσι δηλαδη ορθοδοξους και τους ντοπιους και τους επιλυδες .
Ομως εχει εθνοτικη σημασια για να τους διαχωρισει και για να καταδειξει
οτι οι μεν ηταν ντοπιοι ελληνοφωνοι Γραικοι και οι δε οι επιλυδες διγλωσσοι Γραικοι.

Ασε που την εποχη εκεινη δεν υπηρχανε ''τουρκαλβανοι''-εξισλαμισμενοι Αλβανο για να πεις οτι ηθελε να τους διαχωρισει απο αυτους,
οχι μονο στη Πελοπονησσο
αλλα ουτε καν στην Αλβανια.

Οποτε το ''Γκρετσι'' εχει εθνοτικη σημασια.

Και ολα αυτά στον πρωτο καιρο της τουρκοκρατιας πολυ πριν τον νεοελληνικο διαφωτισμο που
'''μας εκανε'' Ελληνες.

Ειπαμε οτι οι Αρβανιτες Μπουιοι Ιδρυσανε μαζι με αλλους Ελληνες την ''Κουνοτητα των Γραικων'' στη Βενετια
και δεν εγκατασταθηκαν στην ηδη υπαρχουσα ''Κοινοτητα των Αλβανων''.
Επισης οι Μοσχολεων και Μιχαηλ Μπουας
στη Ναπολη αυτη τη φορα
οχι μονο εγραψανε τα ονοματα τους στην ελληνικη εκκλησια της πολης
αλλα προσθετουν και το »νατιονις γρεακε» δηλαδη εθνικοτις ελληνικη .

Η ελληνικη τους συνειδηση μαρτυρειτε απο οσους τους γνωρισαν απο κοντα,

Ο Γαλλος Commines που βρεθηκε και συνομιλησε με τους stradioti ,Aρβανιτες πολλοι εξ αυτων,
γραφει για αυτους
»Απαντες Ελληνες [Γρεκς] στο γενος αποσπαστηκαν απο τα φρουρια που κατεχουν οι Βενετοι….»




Ας δουμε λιγα στοιχεια για τη δραση των Αρβανιτων στην Ηπειρο .
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι απο το κείμενο “Breve memoria de li discendenti de nostra casa Musachi. Per Giovanni Musachi, despoto d’Epiro” όπως δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο “Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues publiées avec notes et tables généalogiques” του Charles Hopf, Βερολίνο 1873, σελίδες 270 έως 340.

Στο πρώτο απόσπασμα ο Μουζάκης αναφέρεται στην εκστρατεία του Ιωάννη Καντακουζηνού στην Αλβανία και τον αφανισμό των Αλβανών το 1336 (σελίδα 304).

«…et il prefato Giovanni Catacusino fa alcuni anni Imperadore, che fè la guerra in Albania et la roino».

Η μετάφραση έχει ως εξής.

«…κι ο προαναφερθείς Ιωάννης Καντακουζηνός ήταν σε παλαιότερους χρόνους Αυτοκράτορας, κι αυτός έφερε τον πόλεμο στην Αλβανία και την κατέστρεψε (την μετέτρεψε σε ερείπια)».

Στο δεύτερο απόσπασμα αναφέρεται πιο αναλυτικά στον αφανισμό των Αλβανών και το σταμάτημα της προέλασης τους (σελίδα 321), απο τον Ιωάννη Καντακουζηνό. Αναφέρεται επίσης και στον τοπικό ηγέτη της Ηπείρου που βρίσκεται πίσω απ’ την καταστροφή των Αλβανών.

Η μετάφραση έχει ως εξής.

“…και σ’ αυτούς τους πολέμους ο προαναφερθείς Ανδρέας Μουζάκης ο Δεσπότης έχασε [επίσης] και την πόλη των Ιωαννίνων, την πρωτεύουσα της Ηπείρου κι άλλα μέρη όταν ο προαναφερθείς Αυτοκράτορας Καντακουζηνός ήλθε εκεί από μακριά και διόρισε ως κυβερνήτη αυτής της πόλης έναν “ιδιώτη” (δηλαδή χωρίς προηγούμενα αξιώματα) ευγενή άνδρα που ονομαζόταν ΤΖΙΝΟΣ (η Γκίνος) ΣΠΑΤΑΣ, ο οποίος (δηλαδή ο Τζίνος Σπάτας) ήταν η μεγάλη αιτία για τον “ξεπεσμό” του οίκου του προαναφερθέντα Δεσπότη Μουζάκη αλλά κι [η αιτία για τον “ξεπεσμό”] κι άλλων Αρχόντων (της Αλβανίας). Κι αμέσως μετά ήλθε ο Τούρκος στην προαναφερθείσα Αλβανία και προκάλεσε την καταστροφή της, όπως θ’ ακούσετε, αλλά κι άλλων επαρχιών της Ελλάδας. Αλλά αυτό δεν ήταν καταστροφή μόνο για την Αλβανία αλλά για όλη την Χριστιανοσύνη”.

Αν κανείς διαβάσει προσεκτικά τα παραπάνω κείμενα, θα καταλάβει πως ο άνθρωπος τον οποίο οι ίδιοι οι πραγματικοί (εθνικά) Αλβανοί (όπως ο συγγραφέας των κειμένων) θεωρούν υπεύθυνο για την καταστροφή τους δεν ήταν άλλος από τον [Αρβανιτη ] Τζίνο Μπούα Σπάτα. Οι Αλβανοί μέχρι να “συναντήσουν” τους Μπούιους/Αρβανίτες των Σπαταίων προέλαυναν ασταμάτητοι, εκμεταλλευόμενοι το χάος που επικρατούσε στην Ηπειρο τα χρόνια εκείνα. Οταν τελικά οι Αλβανοί “συνάντησαν” τους Σπαταίους/Μπούιους/Αρβανίτες συνάντησαν και την “καταστροφή” τους, όπως έγραψε κι ο Μουζάκης, ο οποίος ήταν ένας απ’ αυτούς.


Για ποιό λόγο οι Ρωμαίοι ονόμαζαν την σημερινή νότια και κεντρική Αλβανία ως ''Νεα Ηπειρο'';;
Για ποιο λόγο ονομάζανε πάλι οι Ρωμαιοι την νότια Ιταλία ως '''Μεγαλη Ελλάδα'';;
Μήπως [ και λογικά ] για τον ίδιο λόγο;;;

Το παρακάτω πως μπορεί να εξηγηθεί;;;


»»Η Βενετία εχει πολλά μνημεία .
Φυσικά, για τους Έλληνες, τα μνημεία που σχετίζονται με την ίδρυση και δραστηριότητα της Ελληνικής κοινότητας (Scuola e Nazione Greca η απλούστερα Scuola dei Greci) έχουν πολύ μεγάλη αξία . Τέτοια μνημεία είναι φυσικά ο Αγιος Γεώργιος των Ελλήνων, αλλά και τα κτήρια που σχετίζονται με την ίδρυση και λειτουργία της κοινότητας εκείνης το 1494.

Οι Μπούιοι/Αρβανίτες ήταν απ’ τα ιδρυτικά μέλη της κοινότητας εκείνης κι ο πολυπληθέστερος πληθυσμός της, στην αρχή τουλάχιστον.
Θα βρείς τα ονόματα των Μπούιων/Αρβανιτών ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη αυτής της κοινότητας τον Νοέμβριο του 1494, όπως θα τους βρείς, λίγο αργότερα, να υπογράφουν και την αίτηση για την ανέγερση του Ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων.

Η Ελληνική κοινότητα δεν ήταν όμως η μόνη “εθνική” κοινότητα στην Βενετία. Υπήρχαν κι άλλες “εθνικές’ κοινότητες σ’ εκείνη την πόλη. Σε μικρή λοιπόν απόσταση απ’ τα κτήρια που στέγαζαν την Ελληνική Κοινότητα της Βενετίας βρίσκεται ένα άλλο κτήριο-μνημείο. Είναι το κτήριο που είναι γνωστό με την ονομασία “Scuola di Santa Maria degli Albanesi”. Το κτήριο αυτό στέγαζε τα χρόνια εκείνα την Αλβανική Κοινότητα της Βενετίας, την “εθνική” κοινότητα των Αλβανών της Βενετίας οι οποιοι προερχονταν από τους πολεμιστες του Καστριωτη που κατεφυγαν εκει απο τη βορεια Αλβανια.

Η Αλβανική Κοινότητα της Βενετίας ήταν αρχαιότερη απ’ την αντίστοιχη Ελληνική, ιδρύθηκε το 1447.
Την εποχή κατά την οποία οι πρώτοι Μπούιοι/Αρβανίτες αποβιβάσθηκαν στην Βενετία, στα τέλη του 15ου αιώνα, η Αλβανική Κοινότητα λειτουργούσε ήδη.

Σε εκείνο τον μακρινό τόπο οι Μπούιοι/Αρβανίτες, χωρίς κανέναν καταναγκασμό,
επέλεξαν, , να “συνταχθούν” και μάλιστα να συνιδρύσουν
με τους υπόλοιπους Ελληνες
ηδη από τον 15ο αιωνα ,την ελληνικη κοινότητα
και όχι να ενταχθούν στην αλβανική.


Θέλω να πω ότι οι οι Αρβανίτες ,όταν κατέβηκαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα
ήταν '''ελληνοτοσκηδες'''ή ''''τοσκογραικοί''' [ μιλώντας με σημερινούς όρους]

Εδω προσμιχτήκανε με τους ντόπιους για 6 αιώνες

και έτσι ,
με βάση και την ιστορια κάθε τόπου
μπορει να εξηγηθει η ιστορική τους πορεία.


Κάτι ακόμα .


Γιατί ο Μουσολίνι
το χωριό που ίδρυσαν οι αρβανίτες που κατέφυγαν στην Ιταλία από το Μωριά το 15ο αιώνα
και το ονομασαν σε ''Πιανα ντι Γκρετσι''
το μετονόμασε ο ιδιος με ''αποφασισομεν και διατασομαν '' σε ''Πιανα ντι Αλμπανέζι'';;
Κατεφερε τελικα 'οχι απολυτα αλλα σε μεγαλο βαθμο να τους εξαλβανισει.
Γιατι ιστορια =μνημη.
Για αυτο δεν θελουν να θυμομαστε.

Δεν υπάρχει κάποιο σχόλιο στο άρθρο
Φόρτωση Περισσότερων

Αφήστε τα σχόλια σας

Συνημμένα (0 / 3)
Share Your Location

Βρείτε μας

Μπορείτε να μας βρείτε και να συνδεθείτε μαζί μας στα παρακάτω μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Ακολουθήστε μας:


Η σελίδα είναι αφιερωμένη στην μνήμη του Γιώργου Γκιώνη