Διαβάσατε το Blog μας; σκοπός της δημιουργίας του είναι η ενημέρωση για τα προβλήματα και τα καθημερινά νέα και δρώμενα στο χωριό μας. Στο κομμάτι αυτό έχουμε την βοήθεια ανθρώπων που μένουν μόνιμα στην Χιμάρα και μας ενημερώνουν για οτιδήποτε αξιοσημείωτο. Μπορείτε να διαβάσετε το blog στην διεύθυνση http://blog.himara.gr.
Το Μοναστήρι είναι η μονή της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΟΥΤΑΡΙΩΤΙΣΣΑΣ, επί της κορυφής του Σκουταρά (ύψωμα 504) και το οποίο σήμερα είναι σχεδόν ερειπωμένο έχοντας εμφανή τα πλήγματα από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. Ιδρύθηκε απ' τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ηράκλειο κοντά στο 600 μ.χ. και ανακαινίσθηκε απ' την Άννα Κομνηνού. Το μοναστήρι ονομάστηκε Παναγία "Σκουταριώτισσα" απ' την βυζαντινή λέξη «σκουτάριον» που σημαίνει ασπίδα και είναι βυζαντινού ρυθμού. Κατά τον αγώνα της αυτονομίας το 1914 ο Σπυρομήλιος είχε εγκαταστήσει εκεί το πυροβολικό του καθώς και το 1940 Έλληνες και Ιταλοί πολέμησαν για την κατάληψή του Μοναστηριού. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας στα κελιά έμεναν σοφοί διδάσκαλοι του γένους, απεσταλμένοι απ' το Χριστιανικό κέντρο του Αγίου Όρους με σκοπό να κρατήσουν άσβεστη την φλόγα της Ελληνικής καταγωγής και την χριστιανική πίστη.
Δείτε φωτογραφίες και διαβάστε ιστορικές αναφορές.
Η συνέντευξη του κυρίου Ξενοφώντα Κουντούρη, προέδρου του Ιδρύματος Βορειοηπειρωτικών Ερευνών και ιδρυτικου μέλους του Κόμματος Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ). Η ιστορία ενός Ελλαδίτη που ασχολήθηκε με το Βορειοηπειρωτικό όσο λίγοι άλλοι και δημιούργησε ένα έργο ζωής, το Ίδρυμα Βορειοηπειρωτικών Ερευνών. Μιλάει για την ίδρυση του ΙΒΕ, για τα χρόνια της αντίστασης, τον ΕΔΕΣ, για την ίδρυση του ΚΕΑΔ και για την Χιμάρα. *
Ο επί σειρά ετών πρόεδρος της Ένωσης Χειμαρριωτών Φρέντυ Μπελέρης ανοίγει τα χαρτιά του. Τοποθετείται για τους άμεσους στόχους και προτεραιότητες της Ένωσης και χαρακτηρίζει την επερχόμενη απογραφή σημαντικότερη των εκλογών. Προσκαλεί τον νέο δήμαρχο κο Γκόρο για συνεργασία, μιλά για τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν κατόπιν τοποθέτησης προτομής του Αριστοτέλη Γκούμα στους Αγίους Πάντες και αναγνωρίζει το λάθος της Ένωσης να μην ζητήσει νωρίτερα την άδεια της Εκκλησίας. Κλείνοντας μας εκμυστηρεύτηκε την πρόθεσή του να μην ξαναθέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος του Δ.Σ της Ένωσης Χειμαρριωτών.
Ο Ευρυσθέας Γκιώνης 88 ετών σήμερα, θυμάται το 1944 όπου ακολουθώντας τα βήματα των μεγάλων του αδελφών Γιάννη και Νίκου, έφυγε απ' τον Αλβανικό στρατό για να φτάσει στο Ρίμινι της Ιταλίας. Εκεί θα εντασσόταν στην ιστορική Ορεινή Ταξιαρχία του Ρίμινι μαζί με άλλους Χιμαριώτες για να πολεμήσει υπέρ της Ελλάδας. Μιλάει για τα αδέρφια του Γιάννη και Νίκο οι οποίοι είχαν διαφύγει νωρίτερα στην Ελλάδα για να καταταγούν ως Εθελοντές στις Ελληνικές Δυνάμεις και για τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες του.
Στη διάρκεια των τεσσάρων αιώνων της οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια, πολλοί Έλληνες αλλά και άλλοι πολεμιστές από τα Βαλκάνια, βρήκαν καταφύγιο και υπηρέτησαν σε μεγάλους αριθμούς στις γειτονικές χριστιανικές δυνάμεις. Για παράδειγμα, μονάδες Ελλήνων και Χριστιανών Αλβανών υπηρέτησαν τη Βενετία και την Ισπανία στα Βαλκάνια και την Ιταλία, λίγο μετά την πτώση του Βυζαντίου. Κατά τη διάρκεια των τουρκοβενετικών πολέμων του 150υ αιώνα, μεγάλοι αριθμοί στρατιωτών που είχαν υπηρετήσει στα τελευταία χριστιανικά κράτη στα Βαλκάνια, εντάχθηκαν στην υπηρεσία των βενετικών κτήσεων στην Ελλάδα και τη Δαλματία. Γνωστοί στα ιταλικά ως στραντιότι (stradioti), από τον ελληνικό όρο στρατιώτης, ήταν δυνάμεις ελαφρών ιππέων, που χρησιμοποιούσαν ως όπλα λόγχη, μακριά σπάθα και κεφαλοθραύστες και των οποίων η "στολή" ήταν ένα μίγμα ανατολίτικου και βυζαντινού εξοπλισμού.
Καθόλη τη διάρκεια του 16oυ αιώνα, οι στραντιότι υπηρέτησαν στους στρατούς της Βενετίας, της Γένοβας, της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Η Νεάπολη, τόσο κάτω από τον ισπανικό κλάδο των Αψθούργων όσο και κάτω από τους Βουρθώνους, παρέμεινε άλλο ένα κέντρο στρατιωτικής δραστηριότητας αλλά και εποίκισης από βαλκανικούς πληθυσμούς της διασποράς.
Σας παρουσιάζουμε ολόκληρο το σχέδιο πόλεως (master plan) της αναδόχου εταιρείας TPA (Thymio Papayannis Associates) για την ευρύτερη περιοχή της Χιμάρας. Υπάρχουν κάποια "κενά" στο σχέδιο σχετικά με τον Δραλλαίο και το Παλέρμο, αλλά, σε γενικές γραμμές το όλο έργο μας βρίσκει σύμφωνους μιας και είναι πολύ σημαντικό να εφαρμοστούν πολεοδομικοί κανόνες. Το μεγάλο αγκάθι της υπόθεσης είναι το "περιουσιακό" το οποίο δεν έχει ακόμα επιλυθεί.
Σας παραθέτουμε όλους τους χάρτες, το σχέδιο ανάπτυξης των τουριστικών ζωνών και βίντεο απ' την παρουσίαση του σχεδίου στην Χιμάρα.
Ήταν Παρασκευή 19 Ιουνίου του 1996, όταν στην Α' σύνοδο της Βουλής των Εφήβων η νεαρή Ελεονώρα Κοκαβέση έκλεψε την παράσταση. Κατάφερε σε δέκα μόλις λεπτά να παρουσιάσει το τεράστιο πρόβλημα της έλλειψης Ελληνικών σχολείων στη Βόρειο Ήπειρο αλλά και τα προβλήματα των Βορειοηπειρωτών που ήρθαν να ζήσουν στην Ελλάδα. Το βίντεο αυτό έπαιζε για μέρες σε όλα τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια αλλά και στις εφημερίδες που έκαναν αναφορά με σχετικά άρθρα. Ένα εξ' αυτών (ΕΘΝΟΣ 20-6-96) έγραφε μάλιστα πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλος δάκρυσε και η Βουλή ρίγησε!
Σας παραθέτουμε το βίντεο με την ομιλία της Ε. Κοκαβέση καθώς και τα σχετικά άρθρα του έντυπου τύπου της επόμενης μέρας.
Όποιος ακούει το όνομα Πύρρος αμέσως το μυαλό του πάει στο λιοντάρι της Χιμάρας. Ένας αθλητής που το όνομα του γράφτηκε με χρυσό μελάνι στην ιστορία της παγκόσμιας άρσης βαρών. Η συνέντευξη όμως, αφορά τον άνθρωπο Πύρρο, τον Χιμαριώτη. Πολλές φορές στο παρελθόν ακούστηκαν πολλά για τον ίδιο π.χ οτι απέχει απ'τα κοινά της Χιμάρας, δεν ενδιαφέρεται, ξέχασε την καταγωγή του κ.α. Στην συνέντευξη που παραχώρησε μιλάει για όλους και όλα όσα αφορούν τον τόπο μας και δίνει τις απαντήσεις του.
Ο Δημήτρης και η παρέα του στα 19 τους όλοι, το 1985 αποπειράθηκαν να δραπετεύσουν απο την Χιμάρα προς την Κέρκυρα. Η σύλληψη της ιδέας, η υλοποίηση του σχεδίου, τα χρόνια της φυλακής και η μετέπειτα απονομή μεταλλίου απ'την Ελληνική κυβέρνηση.
H Χιμάρα και η περιοχή της βρίσκεται στους πρόποδες των Ακροκεραυνίων, στα βορειοδυτικά άκρα του εθνικού μας Χώρου. Τόπος άγονος που έγινε με τη δουλειά των κατοίκων του εύφορος, τόπος που συμμετέχει στην εθνική ύπαρξη του ελληνισμού από τα πρώτα ιστορικά χρόνια. Από τότε που η πελασγική ζωτικότητα και η κρητομυκηναϊκή κληρονομιά θεμελίωναν το οικοδόμημα του ελληνικού πολιτισμού.
Ο χώρος της Χιμάρας είναι τόπος εγκατάστασης των Χαόνων, μιας πελασγικής φυλής που κατοίκησε σ’ όλη την Παραδριατική Ήπειρο απ’ τον Κάλαμο ως τον Αυλώνα, δίδοντας το όνομά της στην περιοχή (Χαονία). Σήμερα περιοχή Χιμάρας θεωρείται η Β.Δ. του Δελβίνου (με όριο τον ποταμό Καλεσιώτη) και Ν. του Αυλώνος (με όριο τα Ακροκεραύνια όρη) περιοχή και ειδικότερα επτά χωριών πού κράτησαν αδιάσπαστη την συνείδηση της ιστορικής ελληνικής συνέχειας: Χιμάρα, Δρυμάδες, Παλάσα (τα οποία παραμένουν ελληνόφωνα), Βούνο, Πήλιουρι, Κηπαρό και Κούδεσι.
Η ορθή γραφή της Χιμάρας, ως προερχόμενη από την θεότητα των καταιγίδων, του χειμώνα και των αστραπόβροντων Χίμαιρα είναι με γιώτα και ένα ρο, κι όχι με ει και δύο ρ ( Χειμάρρα) καθώς δεν προέρχεται όπως νομιζόταν από τη θέση της μεταξύ δύο χειμάρρων. Στον χώρο της υπήρχε άλλωστε η αρχαία πόλη Χίμαιρα. Η αναφορά της ηπειρωτικής Χιμάρας βρίσκεται για πρώτη φορά στον Συρακούσιο ποιητή Θεοδωρίδα. Επιτύμβιο επίγραμμα της Ελλην. Ανθολογίας (7, 529) αναφέρει:
Η παλικαριά τον άντρα στον ουρανό και στον Άδη τον φέρνει. Έτσι και τον γιο του Σώσανδρου, το Δωρόθεο, μες τη φωτιά το ρίχνει. Γιατί, ζητώντας λεύτερη στην Φθία μέρα, καραβοτσακίστηκε ανάμεσα στους Σηκούς και στη Χιμάρα.
Ο Μ. Δένδιας εξηγεί πώς Σηκοί είναι το Sicum, σημερινό Σεμπενίκο της Δαλματίας. Χιμάρα δε η γνωστή. (Απουλία και Χιμάρα, Αθήνα, 38, 1927).
Η Χιμάρα, μια επαρχία της Χαονίας, πολύ νωρίς παρουσίασε τα εθνικά δημοκρατικά χαρακτηριστικά του λαού μας. Γράφει ο Θουκυδίδης πώς οι Χάονες, λαός αβασίλευτος, εκυβερνώντο από δύο άρχοντες που εκλέγονταν κάθε χρόνο και προήρχοντο από το αρχαίο βασιλικό γένος του οποίου τα προνόμια είχαν περιοριστεί στην ηγεσία της φυλής αλλά με αιρετούς αντιπροσώπους (Θουκ. Β 68-91 και Β 80,5).
